Szarości firany zasłoniły myśli I wiatr zagłuszony o ratunek woła Odchylę je zaraz w namiętnym uścisku Odpędzę ten zamęt, by ustąpił pola! Abyś uwierzyła rozjaśnię snu wnęki To co daje smutek, przepędzę w dal świata Kiedy znów zaufasz rozpalę ogarek Zapach mój osłoni, popiół pozamiata Niebańskie rozkosze już snuję twej woli Z kuligiem cnych doznań planuję zabawę Wiec gdy będziesz skłonna swą duszę odzyskać To ja będę gotów kochając ją zbawić