Pozostają mi łachmany na pokrycie zgromadzonego tlenka w każdym mieszkaniu. Pozostaje mi pobożność półcienia, aby zapomnieć twarz słońca które mnie kalcynowuje. Mimo tego, nie wiem czy pokaże się jescze kiedyś jeden uśmiech. Jestem w niewoli w gnieździe niepewności, jestem pokarmem katastrofalnym, te odcienie lalkowe wojny i uszkodzeń. Zamierzam jedno szczęście zamieszkac które przekroczy wspomnienie klatki, susze warg, zniewage pleców. Jedno szczęście co wytępi błoto. Ale niestety smutek zawsze był ekspertem od wywoływania zabójców.