Bez wiary Stajemy sie zbędnym szczegółem Na firmamencie niebieskim Na który nikt już nie spojrzy Przepaloną zapałką Wypaloną świeczką Zepsutą latarnią Co w ciemnosciach Wyjscia już nie wskażą. I po omacku Drogi szukać będziemy Krzycząc: O gdzieś tam "Pamiętam na pewno Ląd nasz bezpieczny był" A spotykamy ściane mielizne skały Co wyruszyć dalej niepozwalają. I cóż zrobić? Siąść na podłodze Położyć sie w łodzi Uznać że w sumie To nic sie nie stało I zobojętnieć? A może przyznać się Że w błedzie sie trwało Przeprosic sie z Bogiem I pozwolić by światło Znów w nas rozbłysło.