To tylko świecy płomyk tańczący na wosku. W złotą suknię ubrany i buty błękitne. Ukłon szybki obrót i krok i znów krok. Istne Piękno zamknięte w króciutkim na wietrze skoku. Choć niewielki, nikły i ulotny to zmroku Jest wrogiem odwiecznym, jak dźwięki cudowne Orkiestry wrogiem dla minut cichych, co smętne Grają nuty. Światło i mrok niczym w baroku. Czy to dar Prometejski? Żywioł ujarzmiony? Bóstwo w powietrzu ukryte? Zmienny pierwiastek? Najczystsza wśród energii ? Czy też anioł wojny? Róża pośród żywiołów, bo chociaż jest piękny To bezlitosny dla zgubionych rąk i kartek, Które zawędrują na swój bycia kres pewny.