Przyszły tak czarne chmury, że łzy same żłobią koryta. wlano prawdę do dziury, dławi się, prawie nie oddycha. Tchnięcia, pobudziły drzewa, nie poruszając tych ludzi, chcę choć smutki podzielać z jedną w miejskiej dżungli Duszą nas słowa, niewyrażone, do tak wyraźnych- w którą stronę? Pragniemy tylko kochać i nie patrzeć wstecz, choć chciałbym to naprawić, sam nie mogę, dobrze wiesz; dziś sprawy nieskończone, pochwyciły mnie!