Gestem pąsowych ramion, zdradliwie serdecznym Tuli jedwab sukienki i osiem perełek, Dowcipną nut rozmowę (mogła stać się dziełem) I w trzech muśnięciach pióra zwiewną niedorzeczność. Smukłe ciało katedry w welonie srebrzystym Obejmuje rudości łakomym uściskiem, Rozdziera atłas mroku wielobarwnym błyskiem, W nikłość strzępków przemienia romantyczne listy. Kiedy już się nasyci zgaszonym istnieniem I mgieł opuchłość szara wygra z światłocieniem, Ze strzępów pióropuszy w kolorach jesiennych Dymów zostanie sinych smętna bezimienność. A minione warkocze, westchnienia i szyje Pył siwym swym dotykiem troskliwie okryje…