farby nocy wylały nad ranem jak Afrodyta z morskiej piany weszłaś mi do serca bez pukania ulepiona ze snu rozlana po umyśle potop zesłany za grzechy by ograbić w okamgnieniu z resztek tchu zabrałaś marzenia w swą dziurawą sieć czas połowu dobiegł końca zostałem sam z szumem oceanu śpiewem mórz w poszukiwaniu ciebie jak słońce wyglądam zza siedmiu wzgórz