zamazane wszystkie imiona na trumnie pamięci mogile ciszy niechaj się wsłucha ten który kona w ów dzwon bezdźwięczny nikt nie usłyszy rdzą malowane złote litery płoną w granicie milkną w kamieniu Charon już trzyma za życia stery jak w greckim micie tak w okamgnieniu pomnik w ruinie zdeptany przez wieki but zapomnienia niebawem przeminę wszak jestem człowiekiem lecz już bez imienia