prószy przeszłość czarnym smolistym śniegiem lepię dziś bałwana inwalidę skarlały pomnik w reflektorach jutra na rzece kra tysiące odbić wczorajszego lodowca wysłałem lodołamacz ale tonie przypadkiem Titanica byłem na pokładzie całkiem sam nikt nie trzymał mnie za rękę gdy śmierć całowała w usta lodowym odcieniem szminki idzie wiosna zakwitają pąki jutrzni tylko ten przegniły bałwan ani myśli się roztopić