Uśmiechy, wybuchy radości i szczęście ozdabiają nas niczym kolia świecąca swoim fałszywym blaskiem wydobywającym się spod warstwy brudu tak naprawdę nosimy naszyjniki wytworzone z własnych łez szlifowane każdego dnia i wypalane w piecach wnętrz zakładamy na głowę koronę dumy która z czasem zaczyna tak ciążyć że z próżnych wysokości wbijamy się pod powierzchnię ziemi ubieramy wciąż ten sam płaszcz lecz usilnie chcemy załatać w nim dziury przywrócić go do dawnego stanu jednak na pewne ubytki brak materiału przeto wolę chodzić nago na swej piersi wyryć prawdę o mnie samym, lecz i o was i nie chować się pod maską