nadal pamiętam słowa miękkie jak pluszowy miś podarowany komuś w prezencie leżały na dywaniku w salonie wierne niczym jedyny przyjaciel lecz nie prosiły o resztki łasząc się wokół nogi dziś nie znam słów które nie miałyby konsystencji kamienia i stoję pośrodku przed ludzkim trybunałem a tam już nadchodzą pierwsi którzy gotowi są cisnąć nim i ukamieniować po raz setny... ...bowiem dziś już nikt nie czeka na Annasza i Kajfasza teraz język nowym bogiem ewangelię nam ogłasza...