Gdy opadnie już kurtyna my na scenie wciąż będziemy choć za czarnym parawanem jednak dalej grając role a na sali tylko echo dawnych braw siedzących z tyłu i rozbite gdzieś kieliszki do toastów podnoszone one teraz całe w kurzu niczym martwa ziemia w śniegu a my cali przezroczyści z łzami w oczach oglądamy tych co siedzą, lecz nie widzą że my nadal tutaj gramy…