świątynie wielkiego bólu ulice szkła i azbestu my jak pszczoły w jednym ulu nie zauważając gestów zamknięci w swoich metrażach anonimowi jak duchy już nie chcemy zauważać każdy jest niemy i głuchy samotni w tłumie tysiąca bez nazwiska i imienia tacy będziemy do końca miejski los się nie odmienia jak numerki w domofonie wszyscy żyją tu jak zombie nie usłyszą że to koniec kiedy anioł już zatrąbi w tych naszych miejscach cierpienia ukryci niczym w żałobie zbyt późno chcemy się zmieniać leżąc we wspólnym grobie