nie przytrafia nam się miłość wyjątkowa tylko ta ziemska całkiem skarlała niedzielna o uśmiechu telewizji śniadaniowej miłość dla nędzarzy i żebraków na rogach ulic z pustym kielichem prawie zwiędła róża w lodowatej wodzie która ożywa tylko na sekundę blask zorzy późną nocą na polarnym niebie łuna wczorajszego dnia ciągnąca się jak ogon komety za tym co było a przecież nie ma czasem przytrafia się nam wyjątkowa niczym ogień na samotnej wyspie ale nikt go nie podsyca bo już nie ma tu nikogo dla miłości