w tym mieście oddychają tylko mury ściany z odmą plują pleśnią odkaszlują to co przyszło im odbijać w teatrze pantomimy ludzie z zaprogramowanym werkiem nakręceni we wszystkich ośkach maszerują jak na obrazach futurystów w defiladzie tykających zegarów papierowa armia ludzkie origami mumifikowani każdego dnia z każdym mechanicznym krokiem w miejskich sarkofagach umarli przed wyjściem z łona teraz umierają po raz drugi każdego ranka trąbi archanioł pęka lak z siódmej pieczęci gdy zatrzyma się ich zegar nikt ponownie nie nakręci...