stopniał wczorajszy dzień resztka kapie na mój parapet wciąż nakazuje mi się odwracać słuchać koncertu umarłych już widać pod nim świeżą trawę nieznany dotąd zapach wiosny rwącą rzekę wymazującą wspomnienia która zakłada szwy na bolące rany robi ciepły okład odmarzniętym sercom lecz nadal jest jakoś dziwnie choć wody potopu opadły a klucz żurawi ukazuje otwarte drzwi tam gdzieś z tyłu wciąż topnieje stary rok i puka łzami monotonnie w parapet wręczając ten sam znany pakiet nut bym go przekazał nowemu porankowi