Tkwiłem w kokonie nieszczęścia w wiecznym zimowym śnie a przecież mijały lata i życie obok toczyło się przybrałem w końcu własne imago strząsając ciężar z ramion bolących niestety do życia wróciłem w zimie zupełnie nagi na chłód przejmujący wciąż mnie mijają setki osób ich wzrok jednak wpatrzony w dal i choć natury się cykl powtarza w sen zapaść będzie okrutnie żal