Przejdź do treści
Czytanie

Pod łzawą gwiazdą

Smutne
Moja ścieżka wiedzie w górach wyłożona kocimi łbami zawsze nad przepaścią idę po niej boso gdzieś daleko za horyzont gwiazd tak bardzo pragnę zejść w doliny ukoić stopę dotykiem traw wyprostować ciało na porannej rosie rozmawiać z ptakami jak czynił Franciszek jednak moja gwiazda tam nie świeci raczej spada jak kometa nieboskłon roniący łzy spalając się sama w sobie dlatego muszę rozmawiać z echem dopóki zechce mi odpowiadać…
90 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.