Nasza pamięć jest jak mauzolea nagrobki, cmentarze, jakieś wspomnienia lecz one wszystkie też porosną krzewem pokryją się rdzą jak liście na jesiennym drzewie pamięć nam będzie zawsze uciekać spłoszona zwierzyna w obliczu człowieka zostanie nam tylko zbiór fotografii na których usilnie będziemy szukać dawnym znajomych ze szkolnej ławki w obliczu śmierci nabierzmy pokory niech ustaną waśnie, znikną wszelkie spory czasu przecież szkoda by rodzić cierpienie wszak gdy on przeminie my wszyscy chodzić tu będziemy już tylko jak cienie