Odkąd pamiętam milczeli przy stole tylko widelec z łyżkami prowadził rozmowę i czasem nóż dorzucał swą ciętą ripostę a oni odbici w szarości jak posągi ofiar w Pompejach jesienna pogoda za oknem poranne codzienne wstawanie zupełnie jak ta zupa która stoi obok nalana i smutna w swej wazie dziś także nic nie mówią tylko hałasują głośno na siebie krzycząc słowa prują się jak stary sweter rzucają zastawą o ściany a te odłamki niech będą mówić archeologom o rodzinnym przesileniu wielkim zniszczeniu jak permskie wymieranie i tylko ta sama zupa stoi w swojej wazie obojętna i szara jak szary jest dzień uwieczniona niczym na Goi obrazie