do wód początku do praoceanu cisnę swoją duszę złożę dzięki Panu zdejmę te łachmany w którem wciąż ubrany biel na siebie włożę brudy z siebie zmyję zanurzę po szyję przed Nim się ukorzę w nowym Edenie pod starą jabłonią zwrócę jabłko grzechu swoją własną dłonią