urodzić się nie sztuka i stanąć na swych piętach lecz sztuką stawiać kroki nie grzęznąć w ekskrementach tak łatwo wypluć słowa niech lecą niczym ostrze lecz nim pomyśli głowa do celu słowo dotrze najtrudniej stanąć w rzece ugrzęznąć w niej po szyję lecz ten kto ją zawróci poczuje że znów żyje najtrudniej zasiać miłość na polach nienawiści lecz ziaren dziś przybyło i kiedyś sen się ziści