zimny wiatr tulił mnie do piersi układał w lodowej kołysce do arktycznych snów skrzypiących niczym mróz jak porzucony Spartiata bez sztyletu przedzierałem się przez ludzi z otwartym sercem tarczą dla ich włóczni dziś miewam jeszcze koszmary o sierocińcu na oceanie gdy tonę pod własnym naporem z wiatrem w ramionach budzę się dopiero w nocy bo dzień wyostrzył miecz słabe kłosy trzeba ściąć wyrównać ziemię pod stopy tytanów