wszystkie dni wyrzucone za drzwi skamlą na wycieraczce wyją w nocy do księżyca marznąc w Arktyce serc wewnętrzne świece gasną kroplami wosku jak stwardniałe łzy wiatr chłodną ręką zabiera płomienie w drugim pokoju echo puka w ścianę w sercu wciąż trwa wieloletnie umieranie