Wszyscyś Herbertami. Wszyscyś na jedno kopyto. Wszyscyś bijecie sercem w chórze, A gdybyście zaśpiewali, Widz nie rozróżniłby, Kto którym głosem się drze. Mało w was arytmii. Mało w was zawałów. Mało w waszej krwi anomalii, By znający się na rzeczy lekarz Podniósł brwi. W zdrowiu, W granicach państwami, W nadciśnieniu ciśnieniem niewysokim, By poruszyć recepty, Miast uśmiechu, lekarz Spławia was, sprawnych fizycznie, Hipochondryczni poeci. Błaho zmyślone Boją się Polio, HIV, Gruźlicy i Dżumy, Mając jedynie katar, Tykającym w nieskończoność stoperem śmierci, Będącym dla nich, poetów. Gdy zechcecie pisać, skaczcie I piszczcie, nim z powrotem tkniecie gleby. Ze śmierdzącą przyziemnością. Czytajcie i znajdźcie drzwi, Których zakurzona klamka Czeka na dłoń ludzką Od Bożej hurtowni czasu. Bądźcie "JA". Bądźcie inni. Bądźcie SOBĄ.