tatrzańskie szczyty lekko zaśnieżone
przypominają srogie groby z cynku
i stare matki tuż bo białej wojnie
dla których tylko wieczny ogień płonie
układające dziwnie sztywnych synów

doliny górskie pięknem czarujące
wyżyna która zgniata cień człowieka
smrekowe watry wyobraźnie mącą
dymową czernią zasłaniają słońce
i przeganiają myśli gdzieś daleko

wieczorem niebo jak na dużej dłoni
obcięty księżyc oprowadza gwiazdy
skromnie świecące ciała nocnej toni
gdzie niedźwiedzica swoje małe goni
a w końcu łapą chwyta mnie i miażdży