Rysa na szkle krzywo milczy, watahy apetyt wilczy, Diana daje przyzwolenie. Cisza przed burzą zaklęta, Sfinksa zagadka przeklęta, nagrodę stanowi honor. Rozpacz w labiryncie ciszy, myśli, których nikt nie słyszy, marzeń, których nikt nie szepcze, niemożności but je depcze. Wizja w umyśle zasiana, w zimnym blasku lamp skąpana, ziarno smutku w celi głowy, skłania do milczenia zmowy.