Krzyk rozdziera ziemię ciszy, nowe dziecko w cudzej kliszy, tabula rasa splamiona. Z pępowiny wróżba słona, z ciasta zmierzchu ulepiona, prezentuje dwa znamiona. Jedno znamię winszy sukces, drugie gniew, ścieżki okrutne, drzewiej w jeden znak scalone, przez ząb czasu nadgryzione. Życie daje i zabiera, żadna cela nie zawiera, krat nadziei w oknach złudzeń, niepodobna zostać dłużej.