Rysuję obrazy słowem, żywot chwili mym kolorem, gest, mimika - włosię pędzla. Płótno - emocji natura, chropowata, twarda skóra, Vendetty maska ponura. Samobójcze uniesienia, wytrych w zamku sens istnienia, proch i pył deptany dumnie, skropiony krwią gniewu w trumnie. Szkic upięty w kontur chwały, w nim wyklęty człowiek mały, bierze sztylet w ręce swoje, kończy żywot nas oboje. Atrium duszy wpół pęknięte, ukazuje wnętrze wstrętne.