W niedzielne popołudnie

Cierpię w niedzielne popołudnie cierpię też w tygodniu, chociaż rzadziej. Wiem, że wszyscy na mnie czekają i wiążą ze mną nadzieję. Wbijają we mnie wzrok spragniony, a czasami nawet metale srebrzyste. Od mnie zależy, czy będą szczęśliwi, czy popadną w letarg jesienny. Wolności, której kiedyś doznałem jestem już tylko kawałkiem. Teraz mam swoją klatkę, rozgrzaną, czarną i przez lenistwo zabrudzoną. Jeżeli chodzi o marzenia, to nigdy ich nie miałem. O tym, że zostałem wybrany zadecydował mój wygląd. Choć nie powiem, rywali miałem godnych. Przy narodzinach otrzymałem cel, prosty rozkaz do wykonania. Nie mogę zawieść, bo nie mam kogo. Nędzne takie życie, jeżeli w ogóle ten krótki okres czasu, można nazwać życiem. Cierpię w niedzielne popołudnie. Leżę na rozgrzanej patelni, I z obu stron przypiekany obserwuję głód w oczach człowieka. Ja, kawałek schabu, mogę być dumny, Że to właśnie moje mięso napełni dziś wasze brzuchy.