Patrząc z ukosa, a nawet do góry nogami, czas leniwie rozciąga Leniwiec aby zmieścić w nim chwilę, tak bardzo osobistą porywistą życia abstrakt abstraktu. Tańcząc swój taniec w nieprzejrzystym czasie głębiny pokonuje Humbak gęsty opór, celebruje ciszę błękitną wypełnioną echem pieśni w której koda nie istnieje tylko fuga. Dźwigając ciszę ciemną, brzemienną od wspomnień subtelnie ciężki, krok Słoń za sobą zostawia pancerz szary, gruby delikatnie promienie słońca chłonie. Lubię Leniwce, Humbaki i Słonie *** 14.01.2026