Przechodzę dziś obok. Gdzieś w oddali dostrzegam światło opowiadanej mi nieznanej historii intymnej zwyczajnej. I chłonę jak z wewnątrz do mnie przenika przez taflę okna źrenicy o nie walczącej z zachłannym światem. Chowam kroki po cichu aby nie spłoszyć tej chwili fascynacji nad Sanktuarium napotkanej codzienności (i) swojej tęsknoty (do) nieopowiedzianej (jeszcze) historii. Przechodzę dziś obok. *** 14.01.2026