Ktoś postury ludzkiej wyciągnął ręce patrzył jak na kroplę z której miałby napoić się na całe życie na przesuszonych ziemiach niezmąconych kolorem miłość z łatwością rozdana przeźroczysta kilka wdechów by wyjątkowe odczepić w inną twarz wkleić spadł deszcz spodziewany powieka mrugnęła do drugiej a przed sobą kałuża kropli niezliczonych stopami stanąć przenikać i wchłaniać z następnej istoty uśmiech wypłukać Smutna Radość