Jesteś

Widziałem Cię pod tym drzewem na zielonej trawie , cała byłaś w promieniach słońca, a nie rzucałaś cienia. I w przednim lusterku samochodu podglądałem co tam robisz z tyłu. Gdzieś w ciemnym korytarzu zamigotałaś mi blaskiem Twoich oczu chociaż ciemność zdała się być nieprzenikniona. i na parkiecie tańczyłaś pośród ludzi tłumu Parkiet był Twój. I ja byłem Twój. I tylko nikt nie patrzył. To Cię ktoś łokciem trącił. To cała lokomotywa pędziła wprost na Ciebie. I nie dał się też dym zmylić , płynąc leniwie w wiadomym tylko sobie kierunku, jakby na złość, nie trudził się omijaniem Twego ciała. Nikt nie patrzył. Nikt nie poczuł. Nikt nie dotknął. Nie było Cię tam , tak naprawdę. Tylko widzisz, ciemność za nic sobie ma bycie i niebycie. Dym zaś popłynie gdzie go wiatr zaniesie albo sam ze sobą pójdzie jak to z dymem bywa. Ludzie powędrują każdy w swoją stronę. I tylko Ty zostaniesz. Więc byłaś. Więc jesteś. Na oczach mam Cię wdrukowaną. Bębenki w uszach tylko w Twoim grają rytmie. Dłonie tylko Twoją czują delikatną skórę, a ten pieprzyk co to się przy pępku schował, choćby i najciemniejszą nocą znajdę. Sekunda każda, kakaowo jakoś pachnie. Życie wyśmienite mi się stało. Nikt tak bardzo jeszcze nie był jak Ty jesteś. W zmysłach moich masz pełnomocnictwo. I tylko więcej tych słodkich pocałunków…