Pomieszanie

Jeszcze nie zapamiętane a już nam trzeba zapomnieć. Wczoraj wszędzie byleby tylko z Tobą, dzisiaj wszędzie tam gdzie nie spotkam Ciebie. To wstyd. A to przez wstyd. Tak się normalnie zaczęło, tak nie po mojemu. Co by nie igrać z losem jeśli ten istnieje i w komitywie z czasem który w zgodzie tylko ze sobą biegnie mówiło się o tym co będzie w myślach tylko albo po cichu i w skali godzinowej Nie za głęboko, z rozsądkiem po dorosłemu i bez bólu. Tymczasowo z datą ważności wszak wszystko się kończy jak ten wiersz, który i tak już trwa za długo. Powiedz, że to nie tak że ja sobie to tylko wymyśliłem. Wyśmiej mnie. Przytul mnie. Zapomnij. Jeszcze się wszystko może wydarzyć. Z tego labiryntu w mojej głowie tylko razem wyjdziemy trzymając się za ręce, czy też idąc po prostu obok siebie choćby i lekko zawiedzeni lecz ze świadomością, że możemy na siebie liczyć. Bo widzisz. Małymi kroczkami jeszcze Cię zdobędę i siebie zdobędę na Ciebie.