Dobrze wiem, że nie zatęsknię, za otwartymi oknami. Za chwilami, które bez pukania drzwi mi otwierały. I te dni dłuższe od nocy, spocone, bez natchnienia. Tak co roku przemijają, bez żadnego do widzenia. Nie przeszkadza mi to wcale, gdy lato opuszcza drzewa. Wena wraz z porannym ptakiem zamyślona, choć nie śpiewa. Nagromadzi wiele myśli, czasem żyję w melancholii. Złota, polska jesień, rodzi więcej możliwości.