Ten ptak Co się z czystością nieba stapiał I głębi dodawał nieskończoności Co dzikości wiatru hymn układał Requiem śpiewa teraz Pogubionych piór Ten ptak Który chłodom świtu Akompaniując Oddawał myśli pogubione Pośród kropel rosy Teraz Klekocze jak wagon Ideom równym Jak kolejowe podkłady Ten ptak Podzielić musi ikarowy los Bo słońce To już pierścień ognia Nie gwiezdny pył