Me serce i dusze pustoszy smutek z każdym dniem cząstka mnie umiera dusza martwa odpłynąwszy z nurtem rzeki porwistej która życie zabiera Znika wszelka nadzieja i wiara staje się człowiek jak wyblakła zjawa umrzeć za życia będąc jak skała nic w ten już radością nie pawa Cóż mi pozostało jak nie śmierć serce me nie ma dla kogo bić więc ostrze noża wbijam w pierś bo nie potrafię w samotności żyć Nadszedł kres istnienia mej drogi która otulona w ciemność złowrogą raniąca ciągle moje obolałe już nogi uległem w końcu rzucanym pod nie kłodą