nieskończoność

Umysł ludzki jest tak genialny, że ją odkrył, Czy tak mały, że musiał ją nazwać, Próbując zmieścić W swoich nazbyt ciasnych, kościanych ramach? A może jej nazwanie, To pierwszy znak opanowania Na modłę Demiurga, Który potrafiłby nią obracać w palcach? Cóżże kryje? Wciąż się przed nami uporczywie chowa … Co łatwo spostrzec- Przecież gdzie nie spojrzeć, tyloma kołami nas otacza. I jak daleko byśmy podróżowali Wzrokiem prędkim- bardziej niż światło, To zawsze ją tam, na miejscu spotkamy. Tam na miejscu, i tam dalej też, Za każdym rogiem. Ani dobra, ani zła, więc czemu Jednym wierna przyjaciółka, Innym wierny wróg, Kolejnym natrętna mucha? Tylko mniejsza - o, jeszcze mniejsza. Mniejsza niż punkt, Ale Większa niż nic. Raz nieskończenie mała. Raz nieskończenie duża. Nieskończoność. Skrajność oczywista - lecz nieistniejąca - Tak dalece niepoliczalna. Ale Ujarzmiona w matematyczne wzory; Sprzeczność: niedoskonała - bo istniejąca, Czy doskonała - bo ją definiująca? Aż tylko jedyna, nierzeczywista, Materia i czas rzeczywistości. Jak łatwo powiedzieć, że jest coś ponadto, Jak trudno to sobie wyobrazić. Prawdopodobnie trzeba by umrzeć. A żeby tego dowieść - zmartwychwstać. I wymyśleć brakujące słowa, Których i tak nikt nie zrozumie, Uznając je za mowę szaleńca lub uzurpatora dusz, Jak w znanym precedensie. Tylko nie bądźcie nigdy nazbyt ciekawi, Lepiej poczekać w kolejce na swój bilet. We właściwej. Jeszcze chwilkę na korektę? Spokojnie. Miejsc w kinie nigdy nie zabraknie. Trzy seanse, każdy definitywnie zajmujący, A co lepsze, nigdy się nie skończy. Ups, czyżby tam bez endu też nas miała dopaść? bezendu-bezendu-bezendu-bezendu