to rozwód

zasmażony kotlet z mielonego nieszczęścia rozdwojony sznytem tasaka ukazuje w gładkim przekroju cztery półkule mózgowe tasiemiec uzbrojony vs nieuzbrojony mąż przeciwko mężowej żony oba zażarcie konkurując pasożytują we własnym dziecięciu wsysają w swoje szpiki jego krew pępowinową utraconą witalność miłości miłują nad miłość umiłowaną dokarmiają wyszarpnięte sobie nawzajem dziury we własnych mięsach każde myśląc o potomku kanibaluje do żołądka swojego ego pęknięte na pół jabłko w połowie burakiem w połowie pomarańczą w trzeciej połowie kartoflem wiecznie nie do pary może na starość pozbiera się do kupy jak się rozwodzić to tylko w przyjaźni to takie humanitarne jak ubój zgodny z normami UE a wystarczy tylko się wyrzec każdy siebie do sytuacji bez wyjścia musiało być jakieś wejście ech jak to łatwo się mówi