Czas niczym puchar wody w nadmiarze wylewa ból zbieram ostatnie krople niecierpliwe palce toczą bój znów nic.. Minęłam Cię w metrze pośród miliona cudzych okien sto twarzy tylko jedna prawdziwa.. Gdzie ludzka miłość jest niemożliwa pozostaje oczekiwanie na cud.. Moje brudne dłonie obmyłam w złotej wodzie życia trwam W półśnie, wygnani donikąd gdzieś tam za niebieską granicą rozsądku wszyscy mamy swoje miejsce w domu na skale...