Kiedyś kiedy umysł się uwolni popłyną zdroje i żywe wody serce wolne jak ptak poszybuje w górę I wszystko co ludzkie stanie się jak lekki powiew doskonałości Gdzieś na białej ścieżce gdzie zostały już tylko ślady stóp spotkają się raz jeszcze uratowane myśli By ostatni raz zatańczyć z liśćmi radosny taniec wolności Tam nie będzie łez ocaleni przez wielki sen obudzimy się już bez serc lecz z całą duszą nieskończoności...