jesiennym tramwajem pędzą ludzie upchnięci w wieczorne niezgrabne szablony tłum wyznawców własnych myśli podziwia świecące w stukocie neony niespiesznym krokiem, ale stanowczo na zewnątrz szybują ruchome obrazy szczerbate budynki, drzewa bez liści szare szkice ulicznych malarzy tłum rzuca przelotne spojrzenia patrzą na okna wtopione w ciemność budząc kaskadę natrętnych myśli że każde okno to cudza codzienność tłum obojętnie spotyka się wzrokiem myśląc o lepszym lub innym wagonie w którym na pewno stukot kołysze tłum wyznawców własnych urojeń