Przejdź do treści
Czytanie

Lampiony

Natura
Uniosło się w przestworza Stado gwiazd Ziemią złoconych, Galopem w Nieba morza, Przez szlak nocą ściemniony Pognała człowiecza zorza - Grom uczuć rozpłomieniony. Śledzona błyszczącym wzrokiem, Czystym sercem ścigana, Zmaga się z ciemnym mrokiem, Rozumem ku ziemi ściągana. W wątły pył się zamienia Gwiazda już zapomniana. Nie znosi czekania brzemienia, Ten, komu była oddana. Popatrz, Człowieku, jak znika, Jak tajemnicy czar płynie. Może ją Słońce przywita, Jeśli z niej wzrok Twój nie zginie. Za słabym złotem się mieni, Zbyt wątły płomień ma w sobie, I to się nigdy nie zmieni, Gdy zapomniałeś w swej dobie O blasku nocnych świetlików - Dziele frunących w dal krzyków.
99 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.