Nie widziałam we mgle Piękniejszej twarzy. W ciemności szarej na tle Mój los co dzień się waży, Bo myśli twe nieprzeniknione, Gdy idziesz ulicą krokiem straży, A oczy od srebra nie rozróżnione Błyszczą się mnogą ilość razy. Dłonią z mosiądzu pogładzisz włosy, A rtęć się mieni w oczach twoich. Nie powiesz mi, jakie myśli są losy, A serce z puchu tego się boi. Rdza już porywa pewnie twoją duszę, A słowa blokujesz z żelaza skorupą. Osłony tej pierzem swoim nie ruszę I tego, co ciepłe nie wezmę szalupą. Serce twe chłodno odbija odblaski, Jest zimne, zmarznięte od wody lodowej. Przez kraty nie czynisz mi swojej łaski By tulić cię w mojej pierzynie puchowej.