już się nie spieszę
zwichnięty obcas uczy pokory
zuchwała pewność opuściła oczy
beznamiętnie mieszam ciszę
w pustej przestrzeni
marznę otulona złudzeniem
żar wygasł
rozdmuchuję popiół
60 odsłon
Komentarze (6)
Zaloguj się, aby dodać komentarz.
otwieram i ..nie doznaję zawodu..
to miłe :)
Doskonale oddany stan rezygnacji! A tytuł pasuje idealnie do treści wiersza!
Nigdy się nie poddawaj nawet gdy biel pożółknie, apotem może nawet sczernieje :)
Czas uczy pokory, Aj. A gdy spokorniejemy - powolutku wszystko staje się proste. Pozdrawiam.:)
J
Unieś czoła. Niech wszystko Ci sprzyja :-)