w domu

za zamkniętymi powiekami
brudne ściany zbliżają się do mnie
wyciągam szyję
w stronę zakrzywionego sufitu ziemi
kulę się mocniej w sobie
staram się zmniejszyć ile tylko mogę
słucham własnego zadyszanego oddechu
czekam

a kiedy otwieram oczy
pokój jest normalny biało
otynkowane ściany ujmują
niewinnością

patologiczna czystość

wszystko
na swoim miejscu

nie boję się

jestem w domu