wiklina

nie dogasło jeszcze słońce
a wieczór już zatacza się za oknem
nie było dziś wystarczająco ciepło
by wysuszyć myśli po ostatniej nocy

kiedyś zaplotłaś moje palce
w swoje wiklinowe włosy

odkąd skupiam się na destylacji czasu
nic już nie smakuje tak samo
a mówiłaś że wrastanie w ziemię
potrafi być niesamowicie przyjemne

jesień ostrzygła wszystkie drzewa w parku
ławki przeładowały się
czułością z przydrożnej wierzby

odeszłaś omijając sterty liści

zapomniałaś jedynie mnie rozplątać