jestem rakiem w znaku zodiaku więc cofam się nieustannie szkoda trochę razem weszliśmy do smutnej fontanny po swoich słowach przejadę nożem aby podważyć co wcześniej wyłożę bez zbędnych fasad , zasad i mów tam gdzie kiedyś byłam jestem dzisiaj znów mgły i doliny mroczne nie straszne tylko samotność i smutek własny twoje milczenie , moje sto słów ulotna radość , niebyt tuż tuż a w zgliszczach fenix rodzi się nowy wulkan gorący lawę urodził może w tej ciszy nowa nadzieja tęsknotą smutek będzie spopielać sobie wystarczyć sztuką dopiero gwiazda sama się rodzi i sama umiera człowiek zrodzony jest z krwi i kości kropelek pragnie ludzkiej miłości