Na bezbrzeżnym skraju kanapy siedziała zaczajona ona. Wszystko w niej krzyczało wróć, przytul, pocałuj, lecz pancerz którym była okryta nie przepuszczał słów. Ginęły w środku. Odszedł tak jak wszyscy inni odbiwszy się od hermetycznej osłony jej ego i usłyszala tylko jak na dno duszy upada znowu zwęglone marzenie.